دختر بابا

روز آمار...

dokhtar-e-baba — Sun, 08 Nov 2009 19:24:42 GMT

دو هفته پيش مثل پس فردا بود كه مراسم روز آمار رو برگزار كرديم! چه خوبه كه تموم شد(كاما) با اينكه دلم واسه بچه ها و كارهاي جمعي تنگ ميشه ولي خيلي خوشحالم كه تموم شد. و خوشحال ترم كه همه راضي بودن.

سخنرانيها اول مراسم بودن. يك ساعت و نيم كه از شروع جشن گذشت ديگه تالار پر شد. كلي تبليغ كرده بوديم واسه روز آمار.

يه كيك 25 كيلويي يك طبقه با طرح آماري هم سفارش داديم كه سورپرايز بود و واسش كلي برنامه داشتيم. فقط موقع بريدن كيك يه كارد ميوه خوري داديم دست دكتر تاتا گفتيم ببريد!!!

وقت اهدا جوايز و لوح ها هم كه مجري سوتي ميداد در حد بنز. هنگ كرده بود و اسم هيچكس رو نميخوند. فقط همه استادهاي بزرگ و قديمي رو صدا زد اومدن رو صن(كاما) به مدت چند دقيقه كاشتشون تا سبز شن. منم ديدم الانه كه رييس بخش بياد قاطي كنه(كاما) خودم پريدم پشت تريبون و اساتيد رو برداشت كردم كه بيشتر از اين سبز نشن.

بعداز مراسم كلي استادا و بچه ها ازمون تشكر كردن و همه در به در دنبال كليپي كه از فعاليت هاي انجمن قبل درست كرده بوديم.20 دقيقه كليپ بود. خيلي خوب شده بود(كاما) دل همه رو شاد كرديم و خودمون رو ضايع. كليپ كه تموم شد 4تايي نفهميديم چجوري از در تالار پريديم بيرون.

ولي دركل خيلي عالي بود. مخصوصا اونجا كه مجري اسمم رو خوند كه برم بالا و بچه هاي انجمن يه كادوي خيلي خيلي بزرگ بهم دادن. ميگفتن براي تشكر از زحمتاييه كه اين مدت كشيدم!! ذوق مرگ شدم.

و اما عصر كه رسيدم خونه......

با تب 40 درجه افتادم روي مبل. و به مدت 2 روز تحت مراقبت ويژه مامان بودم تا دوباره تونستم راه برم.

پي نوشت:

عكس ها رو هم ميذارم. به زودي

و همچنان كاما نداريم.

dokhtar-e-baba — Thu, 15 Oct 2009 02:15:13 GMT

همه کارها وقتی خوب پیش نرن آدم رو خسته میکنن. مخصوصا وقتی که به خاطر خوب انجام شدنشون قید انجام دادن یه سری کارهای مهم دیگه رو زده باشی.

روز آمار امسال هم از اون کارا شده. هم بچه ها و هم اساتید محترم پارسال خیلی کم لطفی کردن و همه شوق و ذوق ما رو برای بهتر شدن و مطرح کردن بخش و رشته کور. خب آدم تا یه جایی میتونه یکه تازی کنه و کارا رو پیش ببره(کاما) از اون جا به بعد دیگه خسته میشه.

این شد که با بچه های انجمن تصمیم گرفتیم مراسم روز آمار رو جوری برگزار کنیم که خاطره اش همیشه بمونه و از طرفی وقتی رفتیم بفهمن که نیستیم.

از اول ترم تا حالا فقط یک بار جزوه ام رو باز کردم تا درس بخونم. که اونم به دلیل کامل نبودن جزوه و یکی در میون بودن مطالب به جایی نرسیده آدم وقتی اول ترم اینجوری شروع کنه خدا به داد عاقبتش برسه.

حواس پرتی و شوتی از درس در حدی بود که یه بار سر کلاس وقتی میخواستم جزوه بنویسم :

(استاد اومده و داره تند وتند درس میده و اگر سریع ننویسی پاک شده)

من: مینا ما الان سر چه کلاسی هستیم؟!!؟

مینا: (خنده امان نداد که جواب بده)

dokhtar-e-baba — Tue, 06 Oct 2009 20:09:06 GMT

این ترم کلی پیشرفت کردم و راه افتادم. مثلا حالا دیگه از آزادی تا خونه رو پیاده میام.

از ترم ۳-۴ هم بود که یاد گرفتم خودمم میتونم تا آزادی بیام و از اونجا حداقل بابا اینا بیان دنبالم.

خلاصه خیلی خوبه. وقتی قدم میزنی و توی حال و هوای خودتی انگار روی ابرایی. آدما رو نگاه میکنم و سعی میکنم خودمو بذرام جای اونا. ببینم در اون لحظه به چی فکر میکنن(کاما) چه دغدغه ای دارن. مغازه های کنار هم. همسایگی نسل ها ی جدید و قدیم. رفتارهای آدما.

پیرمردها رو خیلی دوست دارم. آروم روی صندلی هاشون نشستن و با چشم هایی که از زیر چین و چروک صورتشون برق میزنه(کاما) یواشکی نگاهت میکنن. دلم میخواد بشینم کنارشون . به حرفاشون گوش بدم. حرفایی که شاید خیلی وقت باشه که کسی نشنیدشون.

جوونایی که توی خیابونا با قیافه های مختلف می چرخن. آدما چقدر نیاز دارن که دیده بشن. بعضی ها که کلی راه جدید و غریب هم پیدا میکنن.

بچه هایی که از مدرسه میان. خسته ولی پر انرژی. شاد و شنگول با کیف کولی های رنگارنگ.

معلم های خسته/ مادرهای نگران/ پدرهای باعجله/ و کوچولوهایی که آزاد و رها از همه چهره هایی که نمی بینن از بین پاها واسه خودشون راه باز میکنن و لواشک یا بستنی شون رو با لذت میخورن.

و آسفالتی که زیر پای این آدمای جورواجور شکسته و هزارتا پایین بالا داره.

زندگی رو شاید بشه واقعا زیبا دید.

dokhtar-e-baba — Tue, 22 Sep 2009 14:19:18 GMT

باشه باشه آپ میکنم. اینجوری خوبه؟

-: میشه یکی منو هل بده؟

من برای نوشتن نیاز به یک نیروی عظیم بیرونی یا دورنی دارم.نیرویی که هلم بده تا بنویسم. اگر دپرس باشم و حال و روزم خوش نباشه همین میشه اون نیروی هل.

-: آهای خانوم میشه دست منم بگیری؟

اما اگر روزگارم بر وفق مراد بگذره خیلی کم پیش میاد که حس نوشتنم بیاد.

-: با شمام ها!!

فکر کنم واسه همینه که وقتی برمیگردم و مطالب بلاگم رو میخونم(اینجا یه روزی کاما داشت!! حالا چرا کاما نمیزنه؟!! به هر حال. کاما) میبینم اکثر مطالب غمگینه.

-: حالا اگر منو نگاه کرد

شاید خیلیا فکر کنن وااای من چه زندگی سختی دارم. ولی راستیتش اینه که من تا حالم خوبه نمیتونم بنویسم.یا باید یکی از بیرون دست منو بگیره و بکشه منو تا یه چی بتونم بگم.

-: اگر شما الان دست منو بگیرین منم حرف واسه گفتن زیاد دارم.

این دفعه هاله دستم رو گرفت.که خیلی خیلی ازش ممنونم.

-: هاله دست منم بگیر این آیدا که به من نگاه نمیکنه

تو چرا اینقدر غر میزنی؟ از اون اول که شروع کردم هی گفتی هلم بده(کاما) دستمو بگیر(کاما) منو نگاه کن و ..... یه نگاه بالای سرت بنداز. ببین چقدر نوشتیم. مگه منو تو ناسلامتی یکی نیستیم؟ دارم مینویسم خب

-: اِ اِ اِ(کاما) خب زودتر میگفتی.

خلاصه.این روزا خیلی خوبم. شاید اون انفجار و تغیر پیش اومده و من خبر ندارم. شایدم در شرف رخ دادن باشه. به هر حال روزگار به کامه. به زودی هم دوباره دانشگاه شروع میشه.که در کنار همه سختی هاش(کاما) خوشی هم زیاد داره.

پی نوشت:

مدرسه ها وا شده ه ه ه ه

(کاما) !!!!

dokhtar-e-baba — Mon, 31 Aug 2009 16:50:32 GMT

اينجا آنلاين نوشتن يه سري محاسن داره كه مهمترينش همينه كه آدم مينويسه

روزگار ما كه ميگذره. احتمالا روزگار همه بايد اينجوري باشه. چون هرچي باشه هممون روي اين زمينيم و در خورشيد مشترك.

ميتونست اين خورشيد اين روزها گرم بتابه و دل همه رو از بودن روي زمين راضي و شاد نگه داره ولي...

مثه اينكه فعلا نوبت شب و تاريكيه كه خودي نشون بدن.

ما آدما با اين همه درد مشترك چرا اينقدر از هم دوريم؟

پي نوشت:

يه تغير ميخوام.

يه اتفاق بزرگ.

يه طوفان.

آن سوی تاریکی

dokhtar-e-baba — Mon, 17 Aug 2009 14:49:29 GMT

دلتنگی ام آنقدر بزرگ شده که هرچه می نگرم آن سوی تاریک دلم را نمی بینم. با صدها امید آمدم و هزاران امیدم را به باد دادم.

صدای شب که میاید، تنهایی ام را به یاد می آورم. و اما طلوع، فرصتی برای یادآوری آنچه هستم نمی گذارد.

پنجره ای می خواهم و یک چراغ، که از آن به کوچه خوشبخت بنگرم. دیر زمانی ست ازدحامی ندارد.

آن سوی تاریکی را اما روشن می گذارم. گرچه تو مرگ را در آن سو می بینی، اما همیشه آن سوی تاریکی نور بوده و امید، مهر است و زندگی.

عشق را همچون چراغی بین دستهایت بگیر و از این دنیای تاریک بگذر.

سفرت به سلامت ای مسافر.

مرگ من...

dokhtar-e-baba — Mon, 03 Aug 2009 19:46:20 GMT

مرگ من٬ مرگ یک پنجره بود

مرگ شقایق در باد

یا صدای شیهه یک اسب٬ که پشت پرچین سبز باغ گم میشد

میروم و دلم را با خود خواهم برد

میروم آنجا که بدانند هستم

میروم که بدانند٬ بودم

تولدی دیگر

dokhtar-e-baba — Sat, 20 Jun 2009 19:28:55 GMT

بانوی بهاری من در انتهای دشت آلاله ها راست خواهد ایستاد،

آنجا که حضور را به فصل گرم می سپارد.

فردا طلوع دیگری ست،

دوباره متولد خواهم شد.

معلم دانشگاح

dokhtar-e-baba — Fri, 22 May 2009 07:02:48 GMT

سه شنبه دو هفته پیش به مناسبت هفته معلم که هفته گذشته اش بود!!! برای اساتیدمون یه جشن گرفتیم. فکر کردم برای اینکه مراسم خشک نباشه و حتی صمیمی هم باشه یه جورایی جو رو دوطرفه کنیم و مخاطب رو هم درگیر.

واسه همین یه بروشور درست کردم که با این مطلب شروع می شد و با یه معمای آماری تموم.

موزوع عنشا: معلم

من میخاهم در آینده معلم شوم. امو همید ما معلم اسط. او همیشه کت و شلوار می پوشد و یک ساسمونت مشکی دارد. بابا می گوید او معلم دانشگاح است. من نمیدانم دانشگاح کجاست ، ولی میدانم اض مدرسه ما خیلی دورطر است.

آدم اگر معلم باشد، مهم است. همه به آدم صلام میکنند. امو همید هرجا که می رود همه بلند می شوند و صلام می کنند. دوستان و حمسایه هایمان به امو همید آقای دکتر می گویند. فکر کنم امو همید معلم دکتر است، شاید هم دکتر معلم باشد. ولی حطمن بچه ها را خوب می کند که دکتر شده است. من هم می خاهم بزرگ که شدم دکتر شوم.

معلمی شقل خوبی است.آدم می تواند یک آلمه ماژیک داشته باشد. ساسمونت امو همید پر از ماژیک های رنگی است.

آدم وقتی معلم باشد با معلم های دیگر ناهار می خورد. امو همید هم ظهرها خانه نمی آید، می رود غذای صفر می خورد. من هم میخاهم وقتی معلم دانشگاح شدم غذای صفر بخورم.

معلمی خیلی خوب است. ولی معلم دانشگاح بودن بهتر است.

........

dokhtar-e-baba — Fri, 27 Mar 2009 18:21:18 GMT

Chand roozast ke bahar amade. Aseman inja aftabist.Abr ham har az chand gahi yade zamin mikonad.

mesle man va to

Amadam ta be to ham eyd ra tabrik beguyam. Be to ke zamine sabze andishehayam hasti

Az tarse inke mabada kavir shavi be fekr oftade budam az in donyaye hamishe dar hale taghir hazfat konam

vali nashod

moghaser man budam. Miamadam o miraftam bi tavajoh be to ke teshne budio montazere baran

Mikhaham hamishe sabz bemani, hata ba ghatre e

Baharat mobarak weblogam

Pey nevesht

Tazegia computere man ye seri harekate zhanguler yad gerefte o dare hamaro baham ejra mikone

dige zuram behesh nemirese

bad az koli saro kale zadan bahash hala farsi neminevise

az hamegi ozr mikham vali majburam finglish benevisam

Roozegare no mobarak