دختر بابا

و من دشت را هميشه سبز خواستم.
نه اين كه نبوده است ، كه هميشه سبز بماند.
آفتاب را هميشه تابان خواستم.
نه اين كه مهتاب را از ياد برده باشم ،‌كه از شب هراس داشتم.
گل سرخ را هميشه نشكفته خواستم.
نه اين كه شكفتنش را نخواهم ،‌ كه پرپر شدنش را نبينم.
وچه بيهوده خواستم هستي را بي نيستي.