دختر بابا

بگذار آرام پر بگيرم در اين آبي آسمان، در اين روياي شيرين كودكانه.
لحظه ها مي گذرند بي آن كه بدانند منتظرشان بوده اي. منتظرت نمي مانند تا باورشان كني. اما تكرار مي شوند گاهي و به ياد مي آوري كه روزي آمده اند.
مي خواهم آبي آسمان را وجب كنم. لذت زندگي را. بي انتهاست، اگر بخواهي، اگر بال پرواز داشته باشي، اگر لحظه ها را فراموش نكني.

كلاغ هاي سياه ، مگر زمستان تان نرفت ؟
شما چرا مانده ايد ؟
بهار من كجاست ؟
ماهي هفت سينم كو ؟

روزگاري باران تنها بهانه ماندن بود
اينك اما، قحطي خانه نشينمان كرده...