تعريضي بر رساله شرقي
1- دستانم را براي تو ميگذارم
براي ترقص نرم انگشتانت
خالي دستانمان خانه خداست
و آنچه كه مي رويد
عشق است!
2- در سال هاي خانه تكاني
ما عشق را تكانديم
انديشه ماند!
آنسال ها ...
دلمان خالي شد
وينك، باري به يمن عشق
دلمان گرم است.
در مقدم بهار
پوستين زمستان تكاندني است
انديشه هاي سرد را
تغزل كلامت آب مي كند
بگو دل برگردد!
انديشه، خود داند!
هزار بهار در دل دارم.
3- طلعت آفتاب را
در مشرق تجربه كن.
غروب،
در انديشة سيال ماه جاريست.
و آنچه كه ما در انتظار آنيم
طلوعي ديگر نيست.
طلوعي، بهترست!
4- مرده ها، تنهايانند.
و مرگ، آن لحظه بزرگ تنهايي است
فارغ از دل بستن
مرگ اندوهباري است.
آن لحظة بزرگ.
و كسي كه در كوچة مهر قدم مي زند
دلبسته است، ...
آوازهاي كوچه باغي
هنوز هم شنيدني است!
فارغ از آزادي
پاي در زنجير دلكش عشق
آي. آي، بنديان جهان بخوانيد!
بخوانيد، عاشقانه هايتان شنيدني است!
شتاب كن
با بوسه اي بر لب سرخ زمان
با هم
با هم در مسير باد.
5- طائيان، خون جگرانند.
و دل هاشان دشت هاي سرخي است
... شقايق زاران
بهار را بخوان
بر سفرة خونين جگران
بهار سربريده
ميهمان با مسمائي است!
كهنوج – 11/4/75
مهدي محبي كرماني
