دختر بابا

...و باد قطره قطره های اشکهایم را با خود به ویرانه های زندگی می برد . به ویرانه هایی که تمام درد ها و غم هایم در زیر خاک سرد و مرده اش خفته اند. شاید گرمای اشک هایم توانست سرما را از آن ویرانه ها بیرون کند.مهربانی شان توانست سیاهی را کشته سپیدی را زنده کند .و شاید باز هم ما توانستیم رنگ سبز امید را در آن ویرانه های سردو سیاه زندگی ببینیم.و به زنده بودن و زندگی کردن امید وار شویم.
پس ای باد بوز.بوز و قطره قطره های اشکهایم را با خود به ویرانه های زندگی ببر.به ویرانه هایی که...

                                                                                           دختر بابا.تیر82

راستش خیلی وقته که دست به قلم نبردم.با این که نوشتن را خیلی دوست دارم.اما خب نوشته داریم تا نوشته.
بعضی وقت ها می نویسم که ببینم چه جوریه.ببینم حروف چه شکلی اند.ببینم چه قدر دیگه مونده تا خطم مثل خط بابام بشه.
بعضی وقت ها هم اصلاً به صفحه و این که کلمه ها روی این صفحۀ سفید چه شکلی می شن کاری ندارم.می نویسم واسۀ دل خودم.می نویسم تا حسی را که در اون لحظه توی وجودم احساس می کنم با کاغذ و قلم شریک شده باشم.و البته گاهی وقت ها هم این شراکتم را گسترده تر می کنم.می نویسم تا حسم را با صفحه و قلم و چند نفر شریک بشم.
وقتی که تصمیم گرفتم این وبلاگ را بسازم به آخرش فکر نمی کردم یا حتی به بعدش.نمی دونستم که چه کسانی اونو می خونن. شرکای احساسات من و بابام چه کسانی ممکنه باشن.فقط به این فکر می کردم که وبلاگ را بسازم و بنویسم .و حالا...
آره . از کاری که کردم و تصمیمی که گرفتم خیلی راضیم.. البته از همۀ شما که شریک احساساتمون شدید متشکرم.
وقتی که دیدم آقای دلاوری ، میرافضلی ، شریفی ، طاهری و ...برای وبلاگ من کوچولو نظر گذاشتن داشتم از خوشحالی بال در می آوردم.و تصمیم گرفتم با جدیت بیشتری کارم را ادامه بدم . مثل همون گذشته ها که نقاشی ها و نوشته ها مو میذاشتم روی کیف بابا.حالا هم چیزی عوض نشده.فقط به جای کیف بابا یه صفحۀ روشن جلومه که نوشته هامو می ذارم توی اون.و این دفعه به جای یک نفر ، چند نفر نوشته ها مو می خونن و اشکالاتم را بهم گوش زد می کنن و با مهربونی بابا یشون تشویقم می کنن که ادامه بدم.
پس ادامه میدم.

صلۀ استاد

استاد باستانی پاریزی تعلق خاصی به نویسندگان هم شهری خود دارند،از جمله بابا.
مقالۀ «مس،هنوز آنجاست» وقتی که در نشریه شماره 2 بام کویر منتشر شد حرف و حدیث های بسیاری به دنبال داشت.این میان تجلیل استاد دکتر باستانی پاریزی زیباتر از همه بود.

کتاب جغرافیای کرمان مرحوم احمد علی خان وزیری را که به چاپ پنجم رسیده است برای بابا فرستادند و درحاشیه آن نوشتند:

صله ای برای مقاله بسیار دلپذیر و استادانه و خوش هندسۀ «مس،در کرمان می ماند [مس،هنوز آنجاست.] » -از جهت انتقال دفتر مرکزی ولی عصر به کرمان - در روزنامۀ بام کویر به قلم آقای مهدی محبی کرمانی مس کار طلا کردار.
آذر ماه 1385 ، نوامبر 2006
باستانی پاریزی

استاد یک بار دیگر هم با کتاب هشت الهفت خود بابا را مورد تفقد قرار داده بودند آن هم با این یادداشت:
 

«به دوست  نادیده و هم شهری صاحب ذوق حضرت آقای مهدی محبی کرمانی تقدیم می شود صله مقالۀ دلپذیر  باغچۀ اطلسی  که بسیار خوش ترکیب نوشته شده است.»
مرداد ماه 1378
باستانی پاریزی

یادم باشد که بابا را از این پس «مس کار طلا کردار» بگویم،راستش لقب به جایی است.باز گلی به جمال استاد که با این لقب زیبا حق سی سال زحمت بابا را در مس تاریخی کرد.
پس «مس کار طلا کردار» شد لقب بابا.
زنده باد بابا.

           پرنده گفت:
           هبوط آدم ، عقوبت عشق
           گندم بهانه بود.

 

           پرنده گفت:
           رنج مهاجر به شوق بهار است
           پرنده تمام بهار را پرواز کرد.

 

           پرنده گفت:
           آوازهای مرا دوباره بخوان
           هیچ آوازی یکباره سرودنی نیست
           عشق تکرار آواز است.
                                                        مهدی محبی کرمانی.پاییز84

           پرنده گفت:

           تمام زندگی همین لحظه های پرواز است

           زمین به اشتیاق پریدن زیباست.

                                                                           مهدی محبی کرمانی.

بابام پرنده هاشو خیلی دوست داره.به نظر من وقتی ادم به اواز این پرنده ها گوش می ده می تونه باهاشون توی آسمون آبی خدا وآسمون زلال شعر پرواز کنه.
پس پیش به سوی آسمان..........:

           

            پرنده گفت:
           سهم من از زندگی
           خواندن یک آوازاست
           عاشقانه اش را خواند
           و رو به سوی ابدیت پرواز کرد.

 

           پرنده گفت:
           تمام آواز من برای توست
           وجهان سراسر به آواز پرنده گوش فرا می داد.

 

           پرنده گفت:
           پرواز غریبی است
           من در اندیشه ی آخر پرواز،به اضطراب
           و تو در اندیشه ی پرواز آخر،به اشتیاق.

                                                              مهدی محبی کرمانی.پاییز84
 

  اول سلام .
مرسی از اینکه وبلاگ من رو انتخاب کردید.
 راستش این وبلاگ رو ساختم که شعرها وقصه های خودم و بابام رو بنویسم. من خودم خیلی شعر و قصه ندارم ولی بعضی وقتها یه چیزهایی واسه دل خودم می نویسم. مثل بابام. البته این بعضی وقتهای بابام بیشتر از منه.

شاید این به خاطر همون 40 سال اختلاف سنی من و بابام باشه.
به هر حال هر چی که باشه زیاد مهم نیست. مهم اینه که من و بابام دراین مورد هم تقریباً با هم تفاهم داریم.
و این یکی از اون معدود موارد تفاهم من و بابامه.

حالا دیگه بهتره شروع کنم.

 

اولین شعر وبلاگم رو یکی از شعرهای بابام انتخاب کردم که خودم خیلی دوسش دارم:
                   

                    گردشی روحانی بر مدار درد
                    گردشی بر مدار مدارا
                    روزهای خاکستری اندوهمان این گونه می گذرد
                    ما چون چوپانی بره های کوچک امیدهایمان را گم کرده ایم
                    رستگاری ما راخواب خونین آخرین گرگ رقم می زند
                    تقویم ها بی رحمند و تابوت مرا مردانی می برند
                    که عشق را نمی فهمند
                    هنوز مست همان شرابم که از جام انگشتانت نوشیدم
                    مستان خراب سکوتند
                    "پر کن پیاله را که این آب آتشین..."
                    تو را باور میکنم
                    همچون غزل های سلیمان
                    تو را باور می کنم
                    حتی اگر سراسر افسانه باشی ...
                                                                                     مهدی محبی کرمانی